Budowa i wojna

Przypowieści Jezusowe nazywamy dziś zwyczajnie przykładami czerpanymi z życia. W dzisiejszej Ewangelii mamy dwa takie przykłady: budowanie i prowadzenie wojny. Wspólnym mianownikiem tych dwóch przypowieści jest refleksja, czyli spokojne zastanowienie się. Współcześni Panu Jezusowi słuchacze doskonale rozumieli ten przykład o prowadzeniu wojny i ten o budowaniu. Kto prowadził budowę, niekoniecznie wieży, ale choćby tylko domku rodzinnego, ten wie, jakie to jest często trudne przedsięwzięcie. Prawie zawsze koszty faktyczne przekraczają wysokość tych, które były planowane. Kiedy odniesiemy te Jezusowe przykłady do naszej wiary, to zrozumiemy, że życie wiarą jest nieskończenie ważniejsze i... trudniejsze.

Dlatego Pan Jezus mówi nam o wyrzeczeniach. Kiedy sądzimy, że to wszystko jest takie trudne, to pamiętajmy, że On jest z nami. Zarówno w tym budowaniu, jak ł w wojowaniu (przede wszystkim z naszą ludzką słabością) nie jesteśmy sami! Wystarczy wspomnieć, że On jest nie tylko naszym Sprzymierzeńcem, ale i Dawcą łaski.

Moje wojsko to nie tylko Anioł Stróż, ale nade wszystko Jezusowa i nasza Matka oraz całe zastępy świętych patronów z nieba, nie tylko św. Antoni, który nam pomaga w szukaniu np. zagubionych kluczy...

Aby dobrze wybierać, potrzebna jest łaska Boża i światło Ducha Świętego. Dlatego konieczne jest, aby nie za bardzo ufać sobie, lecz prosić ciągle i często o tę łaskę Bożej asystencji. Wiemy z naszego doświadczenia, że w opuszczaniu najbliższych: ojca, matki, brata, siostry, ważne jest to przekonanie, że od tego momentu, gdy zdecydowaliśmy się iść za Jezusem, ci nasi bliscy stali się nam jeszcze bliżsi, bo uczymy się, jak kochać według wzoru Najświętszego Serca Pana Jezusa. On to tak wyraźnie powiedział już w dwunastym roku swojego życia: Czyż nie wiedzieliście, że w sprawach Ojca Mojego ja muszę być?...

Czasem stawiajmy także sobie to ufne pytanie: Panie Jezu, a jakie są te nasze sprawy według myśli Bożej? Może to jest jakaś ciężka praca, może cierpienie?... Wtedy skierujmy oczy, serca na Jezusowy krzyż, a to będzie znak, że pragniemy, tak jak On, te codzienne – jak mówimy – krzyżyki z ufnością i miłością przyjmować. To nie tylko ten krzyżyk, noszony czasem jako ozdoba, ale nade wszystko ciągła gotowość przyjmowania naszych krzyży z wiarą i miłością.

Za Tygodnikiem Katolickim „Niedziela”  nr 35 na 29 sierpnia 2010r.