Słownik podręczny

AARON

— otrzymał od Boga zadanie przemawiania w Jego imieniu do ludu izraelskiego. Bóg zlecił mu to zadanie dlatego, że w przeciwieństwie do jego brata Mojżesza miał dar swobodnego wysławiania się. Przez Boga został też ustanowiony pierwszym kapłanem (arcykapłanem) w Izraelu. Mojżesz kazał przygotowaċ dla Aarona piękne, bogato zdobione szaty kapłańskie o barwie złota, błękitu, purpury i szkarłatu. Obydwaj bracia wspólnie troszczyli się o pomyślnośċ swego ludu (Rdz 32; Wj 4,10–17; 18; 30).

ABBA

— słowo aramejskie, które znaczy: ojciec albo tatuś. Z całą ufnością, którą wyraża to właśnie słowo, Jezus zwracał się do swego niebieskiego Ojca, a w modlitwie, której nauczył apostołów, zachęcił nas, byśmy i my tak zwracali się do Boga (Mk 14,36).

ABED–NEGO,

— zob. Trzej młodzieńcy w piecu ognistym.

ABEL

— drugi syn Adama i Ewy. Abel był pasterzem trzód. Zginął z ręki swego starszego brata, Kaina, który zazdrościł mu błogosławieństwa Bożego (Rdz 4,1–8).

ABIGAIL

— W górach Karmelu żył pewien zamożny człowiek imieniem Nabal. Posiadał trzy tysiące owiec i tysiąc kóz. Pasterze jego trzód, którzy narażeni byli na różne niebezpieczeństwa, znajdowali się pod opieką Dawida. Pewnego dnia Dawid wysłał do Nabala dziesięciu młodzieńców z pozdrowieniami. Licząc na jego wdzięcznośċ, spodziewał się otrzymaċ od niego hojny dar. Nabal jednak przyjął ich chłodno i odprawił z niczym. Żona Nabala, Abigail, która była nie tylko piękna, ale i bardzo gościnna, widząc, co się stało, kazała objuczyċ osły wieloma darami i podążyła na spotkanie Dawida, który wyruszył już ze swymi wojownikami, aby ukaraċ niesprawiedliwego i skąpego Nabala. Abigail udało się przebłagaċ Dawida, który pochwalił jej rozsądek i podziękował za to, że powstrzymała go od wymierzenia sprawiedliwości na własną rękę. Gdy Abigail powróciła do domu, Nabal nieświadom niczego urządzał właśnie ucztę. Następnego dnia dowiedziawszy się o wszystkim, dostał ataku apoplektycznego i po kilku dniach zmarł. Gdy Dawid posłyszał o śmierci Nabala, wziął Abigail za żonę (l Sm 25).

ABISZAJ

— Spośród towarzyszy broni Dawida nikt był tak dzielny jak jego bratanek, Abiszaj. Pewnej nocy Abiszaj zakradł się wraz z Dawidem do obozu króla Saula, który dowiedziawszy się o miejscu pobytu Dawida, wyruszył z wieloma wojownikami, aby go pojmaċ. Król Saul mocno spał i był całkowicie zdany na ich łaskę. „Przybiję go dzidą do ziemi, jednym pchnięciem” – szepnął Abiszaj. „Nie – odparł Dawid – nie wolno nam podnieśċ ręki na pomazańca Pańskiego.” Dawid zabrał tylko dzidę Saula i jego bukłak z wodą. Abiszaj zdumiał się dobrodusznością wuja. A król Sauł zawstydził się ;o postępowania i zaniechał dalszego pościgu, uświadomił sobie, że Dawid go oszczędził, chociaż mógł go zabiċ (l Sm 26).

ABNER

— dowódca wojsk Saula w czasie, gdy Joab dowodził zwolennikami Dawida. „Czyż ta wojna nigdy się nie zakończy? – zawołał pewnego dnia do Joaba. – Przecież prowadzi ona tylko do nędzy i rozpaczy.” Joab w odpowiedzi kazał zagraċ na rogu zwiastującym zaprzestanie walk i ustała na jakiś czas bratobójcza wojna, i wszyscy bezpiecznie powrócili do swych domów. Abner był mężnym wojownikiem i miał dobre serce. Pragnął pozyskaċ cały lud izraelski dla króla Dawida. Zanim jednak zrealizował swoje plany, został zamordowany (2 Sm 2 i 3).

ABRAHAM

— (zwany w Biblii Abramem, zanim Bóg zawarł z nim przymierze) urodził się około 1900 r. przed Chr. Był już w bardzo sędziwym wieku, gdy Bóg polecił mu opuściċ ziemię rodzinną i udaċ się do kraju, który mu sam wskaże. Dał mu też obietnicę, że urodzi mu się syn, którego potomstwo rozrośnie się w wielki lud. Lud ten miał kiedyś zamieszkaċ w ziemi Kanaan. Abraham zawierzył słowu Boga, opuścił swych przyjaciół i bezdomny wędrował przez obiecany mu kraj. Gdy Bóg urzeczywistnił swą obietnicę i dał mu syna Izaaka, ciężko go doświadczył – zażądał, by złożył Mu w ofierze tak długo oczekiwanego syna. Abraham i tym razem zaufał Bogu i był gotów poświęciċ Mu Izaaka. Bóg jednak, widząc wiarę Abrahama, ocalił jego syna. Paweł nazywa Abrahama w Liście do Rzymian „ojcem wszystkich tych, którzy wierzą” (4,1). Również dla nas Abraham pozostaje wielkim przykładem zawierzenia Bogu (Rdz 11; 12; 18; 21; 22).

ABSALOM

— był trzecim synem króla Dawida. Chcąc jak najszybciej zasiąśċ na tronie swego ojca, wzniecił przeciwko niemu bunt. Uciekając w czasie bitwy na mule, zaplątał się włosami w konarach dębu i zawisł na nich, a wojownicy Dawida dobiegłszy – zabili go. Przed rozpoczęciem bitwy Dawid wydał rozkaz, żeby Absalomowi nie przytrafiło się nic złego, dlatego zasmucił się bardzo, gdy powiadomiono go o jego śmierci (2 Sm 18 i 19).

ACHAB

— (zob. też Eliasz) sprawował rządy w Izraelu mniej więcej w latach 873–853 przed Chr. Był królem, który wprawdzie wiedział, co jest słuszne, ale tego nie czynił. Za namową swej bezbożnej żony, Izebel, wzniósł nawet świątynię dla fałszywych bogów. W końcu prorok Eliasz rzucił królowi, jego żonie i pogańskim prorokom wyzwanie, chcąc całemu ludowi dowieśċ, kto jest mocniejszy – Bóg Izraela czy bogowie Achaba. Eliasz zgromadził lud na górze Karmel i pokazał wszystkim, że obcy bogowie są niczym. Po niesprawiedliwej śmierci Nabota, którego Izebel oskarżyła o bluźnierstwo, Eliasz w imieniu Boga surowo skarcił Achaba za wszystkie jego niegodziwości. Achab w końcu ukorzył się przed Bogiem. Zginął w walce z Aramejczykami, z którymi prowadził wojny (l Kr 16, 29–22).