rog

Dzisiaj:
Siemnasty tydzień okresu zwykłego
Piątek 30 lipca — św. Piotr Chryzolog, biskup i doktor Kościoła
Jutro:
Siemnasty tydzień okresu zwykłego
Sobota 31 lipca — św. Ignacy z Loyoli, prezbiter


USUNIĘCIE KRZYŻA

Nie wiemy, kiedy podjęte zostaną działania "zmierzające do godnego upamiętnienia ofiar" katastrofy katyńskiej przed Pałacem Prezydenckim w Warszawie, i czy w ogóle jakiś pomnik powstanie. Wiemy natomiast, że bardzo szybko ustalone zostało usunięcie z tego miejsca krzyża. Ma do tego dojść we wtorek,
3 sierpnia br.

„Uroczyste poświęcenie i przeniesienie krzyża sprzed Pałacu Prezydenckiego do kościoła akademickiego św. Anny nastąpi 3 sierpnia 2010 r. o godz. 1300”. Po procesji, która przejdzie Krakowskim Przedmieściem, ma zostać odprawiona Msza św. w intencji ofiar katastrofy smoleńskiej oraz w intencji Ojczyzny. Dwa dni później ten krzyż wyruszy na Jasną Górę niesiony przez uczestników XXX Jubileuszowej Warszawskiej Akademickiej Pielgrzymki Metropolitalnej. Po jej zakończeniu ma powrócić do kaplicy Loretańskiej w kościele akademickim św. Anny w Warszawie.

Pozostaje pytanie, co z pustym miejscem po krzyżu, który upamiętnia ofiary smoleńskiej katastrofy przed Pałacem Prezydenckim. Gdy widzi się determinację nowego prezydenta i jego zaplecza politycznego w usunięciu krzyża, można raczej wątpić, aby znak ten tam powrócił, będąc choćby częścią pomnika ku czci ofiar katastrofy samolotowej pod Katyniem. Zresztą trudności już się piętrzą, choćby za sprawą negatywnej opinii stołecznego konserwatora zabytków. Tak więc krzyża nie będzie, a o pomniku nic nie wiadomo. I mamy takie nasze kolejne „porozumienie i dialog”...

Sławomir Jagodziński — „Nasz Dziennik”


XVII Niedziela Zwykła — 25 lipca;


Proście, a będzie wam dane

Możemy powiedzieć, że dzisiejsza Ewangelia jest nam wyjątkowo dobrze znana, ponieważ powtarzamy jej słowa codziennie jako Modlitwę daną nam przez Pana Jezusa. Jej treść jest odpowiedzią Boskiego Mistrza na prośbę Jego uczniów: „Panie, naucz nas modlić się!” (Łk 11, 1). Tekst Modlitwy Pańskiej u św. Mateusza jest nieco inny, ale istotna treść – ta sama.

Często w nauczaniu wielkich mistrzów duchowości spotykamy stwierdzenie, że z czterech konkretnych celów modlitwy: uwielbienia, dziękczynienia, przebłagania i prośby – najszlachetniejszy jest ten pierwszy – uwielbienie Boga jako naszego Ojca. W pokornej prośbie jest wyrażona nasza wiara w Bożą wszechmoc, dobroć i miłość do człowieka jako Jego dziecka. Te słowne różnice są jednocześnie dla nas pouczeniem, że nie najważniejsze jest sformułowanie słów, ile raczej wiara i ufność, że będziemy wysłuchani. Kto szczerze prosi, ten i wierzy, że będzie wysłuchany (por. Mt 6, 7–8). Imię Boże – to sam Bóg i kiedy wzywamy Bożego Imienia, to zwracamy się z prośbą do Niego. Tę prawdę wyrażają pierwsze słowa „Ojcze nasz!”(Mt 6, 9-12).

Aramejskie słowo „Abba” – „Ojcze” wyraża miłość dziecka i to małego, które nie musi mówić wiele, a wszystko wyrazi.

U Żydów była zabobonna obawa przed wymawianiem Bożego Imienia. Lękali się, żeby tego Najświętszego Imienia nie wypowiedzieć bez należnej czci. I tu trzeba pomyśleć o nas samych. Jakże często słowa: „Ach, Boże!” są rozładowaniem chwilowego napięcia, a nie pokorną, pełną miłości prośbą. A przecież w Dekalogu drugie przykazanie Boże mówi jasno: „Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego nadaremno!”. To znaczy, że nawet kiedy nam się wydaje, że wzywamy Bożej pomocy, nie możemy wymawiać Imienia Bożego lekkomyślnie. Prosić trzeba, ale z wiarą, pokorą i ufnością.

Ks. Jan Twardowski swojemu krótkiemu rozważaniu na tę niedzielę dał tytuł „Wysłuchanie”. „Niektórym się wydaje, że są już wystarczająco święci i nie potrzebują o nic Boga prosić. Mogą tylko za wszystko dziękować: za słońce i deszcz, za łatwe i trudne szczęście, za przysłane przez krewnych dolary i nawet złotówki. Tymczasem Pan Jezus nawołuje do błagalnej modlitwy: „Proście, a będzie wam dane; kołaczcie, a otworzą wam”. (...) Nie zawsze prosząc o razowiec, dostaniemy razowiec na miodzie. Nie zawsze prosząc o rybę, dostaniemy szczupaka. Duch Święty da nam to, co najpotrzebniejsze, choćby nam się wydawało, że gryziemy twardy kamień” („Wszędy pełno Ciebie”, s. 208). To poezja, ale jakże pełna pokory, ufności i... delikatnego humoru...

Ks. Ludwik Warzybok

Za Tygodnikiem Katolickim „Niedziela”  nr 29 na 18 lipca 2010r.




Wiesz co nosisz?
Amulety i inne niebezpiczeństwa

KRZYŻ CELTYCKI

— Atrybut boga Odyna (Wodana). Symbolizuje most do innego świata, wyższej energii i wiedzy. Zgodność człowieka z wszechświatem. Poprzeczne ramiona znaku oznaczają świat niematerialny, ramię pionowe świat fizyczny, ziemski. Do tego dochodzi oparte na ramionach koło, symbol jedności i kompletności. Krzyż celtycki wywodzi się z wierzeń pogańskich, współcześnie nawiązują do niego neopoganie i nacjonaliści. Skinheadzi korzystają ze znaku w zastępstwie zakazanej swastyki. Istnieje „schrystianizowana” forma krzyża z przedłużonym dolnym ramieniem.

KRZYŻ NERONA

— „Krzyż złamany”, „Noga kurza”, „pacyfka”. Okultystyczny symbol propagowany jako emblemat ruchów pacyfistycznych. Złamany krzyż, ale bez okręgu, symbol walki z chrześcijaństwem. W okultyzmie oznaka upadku chrześcijaństwa, pogański znak czarnej magii, do którego nawiązywało hitlerowskie SS. W satanizmie znak używany podczas odprawiania czarnych mszy.

GWIAZDA PIĘCIORAMIENNA

— Pentagram odwrócony, symbol magii tzw. czarnoksięskiej, często z wpisaną głową kozła, co ma oznaczać szatana i zarazem być obraźliwą aluzją do Jezusa Chrystusa jako kozła ofiarnego. Znak ten może być opatrzony w dodatkowe symbole. Pentagram może być zamknięty, czyli otoczony pojedynczym albo podwójnym kołem, ewentualnie wężem zjadającym własny ogon.

PIERŚCIEŃ ATLANTÓW

— Jeden ze sposobów działania zła, zniewolenia i odwrócenia od Jezusa, jedynego Uzdrowiciela i Obrońcy człowieka. To niezwykle rozpowszechniony współcześnie amulet. Wedle popularyzujących go ulotek, moc znaku ma dawać bardzo silną ochronę i nietykalność przed agresją i złem z zewnątrz, przed wypadkami, kradzieżami, także przed klątwą i urokami. We wszystkich takich sytuacjach ujawniają się radiestezyjno – okultystyczne cechy martwych przedmiotów. Handlarze pierścieniami atlantów zapewniają, że talizman ten zapobiega wielu (jeśli nie wszystkim) chorobom, czy wręcz z nich uwalnia. Jednym słowem, pierścień ten przynosić ma szczęście. Wielu ludzi w to wierzy, skoro go kupuje i zakłada na palec. Zastanawiam się, w kim pokładają swoją ufność ludzie ochrzczeni, którzy na swój palec zakładają pierścień atlantów? Pewnie sami dokładnie nie wiedzą. Nadzieja, iż magiczny pierścień uchroni mnie od przeciwności i zagwarantuje pomyślność, jest oszustwem, które żeruje na ludzkiej skłonności do wierzenia czasami w byle co.

YING – YANG

— Oznacza równowagę między siłami przeciwnymi; negatywnymi i pozytywnymi; pole białe – pole czarne; dobro – zło. „NEW AGE” twierdzi, że Bóg i Lucyfer uzupełniają się, gdyż siły przeciwne są działaniem tej samej osobowości boskiej.

WSTĄŻKA PRZEPLATANA

— Symbol bezgranicznego połączenia z mocami wszechświata, związek doskonały, nieprzerwany, niezaprzeczalny. Ubóstwienie mocy materialnego świata.

KRZYŻ Z KOKARDKĄ

— (klucz Nilu, klucz życia, krzyż egipski) Znak anch wywodzi się ze starożytnej kultury egipskiej, gdzie, jako hieroglif, oznaczał życie, płodność lub zapłodnienie przez boga – Słońce. Związany był z wyobrażeniami o przezwyciężeniu śmierci, z czego powstała nazwa „klucz życia”. W ostatnich czasach stał się talizmanem niektórych grup zajmujących się okultyzmem i wiedzą tajemną, dla których symbolizuje rozwiązłość seksualną. Symbol pogardy dziewictwa i symbol możliwości wyboru partnera według osobistego uznania. Jest to zwrot do starożytnego pogaństwa, w którym praktykowano rytualne hulanki, orgie, itp. Ze względu na swój kształt przypominający krzyż, niejednokrotnie jest noszony przez nieświadomych chrześcijan.





Codzienny kalendarz historyczny:

1920Julian Marchlewski, Feliks Dzierżyński i Feliks Kon utworzyli w Białymstoku Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski, namiastkę komunistycznego rządu, który miał objąċ władzę w Polsce po zajęciu Warszawy przez wojska bolszewickie.
1925Sejm uchwalił ustawę o fundacji i utworzeniu Zakładów Kurnickich.
1941W Londynie premier Władysław Sikorski i ambasador Związku Sowieckiego Iwan Majski podpisali układ o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych, wzajemnej pomocy w wojnie przeciwko Niemcom oraz o utworzeniu Armii Polskiej w ZSRS. Na podstawie tej umowy setki tysięcy Polaków zostało zwolnionych z łagrów i miejsc zesłania.
1946Delegacja sowieckiej Ukrainy przekazała władzom Wrocławia częśċ zbiorów Zakładu Narodowego Ossolineum we Lwowie.
1993W Londynie zmarł Edward Raczyński, polityk, pisarz; prezydent RP na emigracji w latach 1979–1986.